Als ik terugkijk, begon het allemaal in mijn kindertijd met terugkerende vragen: waarom is er zoveel lijden in de wereld, en hoe kan ik de mensen van wie ik hou en mezelf helpen?

Deze vragen onthulden een pad. In het begin richtte ik me op het veranderen van de buitenwereld, op het proberen te herstellen van wat zichtbaar was. Ik reisde de wereld over, werkte samen met erkende natuurbeschermers en aan verschillende grote projecten. Maar door desillusie en meerdere diepe crises kwam ik tot het inzicht dat de buitenwereld een projectie is van de geest.

Het lijden dat ik zag, in de wereld, in anderen en in mezelf, werd een uitnodiging om de geest te helen van de illusie van afgescheidenheid. Dit veranderde alles. Ik voel diepe dankbaarheid voor de Meesters van wie ik heb mogen leren en afleren.

Vanaf dat moment werd innerlijke transformatie een bron van vreugde en de natuurlijke basis voor bevrijding, voor mezelf en voor anderen.